పేనుకు పెత్తనమిస్తే తలంతా కొరికినట్లు…

మనము మన జీవితంలో మంచి కోరే వాళ్ళని దూరం పెడతాము.ఎందుకంటే వాళ్ళు స్పైసీ గా ఉండరు.నీబాంచన్ దొరా అన్నట్లు అడుగులకు మడుగులొత్తరు.ఉన్నది ఉన్నట్లుగా,మొహమాటం లేకుండా చెబుతారు.మనకు అట్లాంటి వాళ్ళు ససేమిరా నచ్చరు కదా! మనము పనికి రాని వాళ్ళని,పస లేని వాళ్ళని వంది మాగధులుగా పెట్టుకుంటాము.ముత్యాల ముగ్గు సినిమాలలో లాగ మనం వెథవ పని చేసినా ఆహా,ఓహో అంటారు.మన మోరల్ బూస్ట్ చేస్తుంటారు.వాళ్ళ వలన మనకు పైసా లాభం లేకపోగా పెద్ద అగాథం.అందుకే అర్హత లేని వారిని అందలం ఎక్కించకూడదు అని అంటారు.పేనును తలలో ఉండనిస్తే ఏం చేస్తుంది?తలంతా కొరికి పెడుతుంది.బరుక్కునే దానికి సమయం సరిపోదు.అందుకే మన సహచరులను,స్నేహితులను ఎన్నుకోవడంలో జాగ్రత్తగా ఉండాలి.లేకపోతే మనకు అనవసరపు తలనొప్పులు తీసుకొస్తారు.ఇబ్బందికర పరిస్థితులలో నిలబెడతారు.

Rolling stone gathers no moss

Rolling stone gathers no moss అని అంటారు కదా!ఒక చోట నిలకడగా లేకుండా తిరుగుతూ ఉండేవాళ్ళు ఆస్తులూ,అంతస్తులూ కూడగట్టలేరు అనే అర్థంలో వాడుతారు.మాస్ అంటే నాచు అని అర్థం.ఒక రాయి ఒకేచోట ఉంటే దాని పైన నాచు పెరిగే ఆస్కారం ఉంది.అదే నీటి ప్రవాహంలో ఉండే రాళ్ళు ఆ నీటి ఒరవడికి ఒకచోట ఉండకుండా కదులుతుంటాయి.కాబట్టి ఏ ప్రదేశంలోనూ అవి కుదురుగా ఉండలేవు.అసలు నాచు పెరిగేది దేవుడెరుగు.ఆ రాళ్ళే అరిగి,కరిగి పోతుంటాయి. సహజంగా ఒకేదాని పైన దృష్టి పెడితే,ఆ రంగంలో మనము నిష్ణాతులం కావచ్చు.కానీ చాలా సార్లు,చాలా మంది వారి ప్రయారిటీస్ డిఫైన్ చేసుకోలేరు.డిసైడ్ చేసుకోలేరు.గాలి వాటంలాగా కనిపించిన ప్రతి ఒక్కదాంట్లో వేలు పెడుతుంటారు.రెండు రోజుల్లో మొహం మొత్తుతుంది.మళ్ళీ క్రొత్త విషయం వైపు దృష్టి మారిపోతుంది.ఇలాంటి వారు జీవితంలో ఏదీ పెద్దగా సాధించలేరు.వాళ్ళ గోల్ ఏందో కూడా ఫైనలైజ్ చేసుకోలేకపోతే,దాని సాథనకు ఏమి కార్యాచరణ చేయగలతారు?కాబట్టి జీవితంలో మనకు ఏమి కావాలో,ఎలా కావాలో,ఎప్పుడు కావాలో నిర్దిష్టంగా ఆలోచించి,కార్యోన్ముఖులం కావాలి.ఎందుకంటే కష్టపడకుండా ఎవరికీ ఏమీ దక్కదు.

శనైః శనైః….శూన్య్ శూన్య్ శూన్య్

నేను ఎనిమిదో క్లాసులో ఉండేటప్పటి విషయం.మా స్కూలు దగ్గరలో సంస్కృత విద్యాపీఠం ఉండేది.దేశం లో అన్ని చోట్ల నుంచీ విద్యార్థులు వచ్చేవారు.ఎక్కువగా టీచింగ్ కోర్సులు చెప్పేవారనుకుంటా అప్పట్లో.వాళ్ళను ట్రైనింగ్ కి మా స్కూలుకు తీసుకువచ్చేవాళ్ళు.ఒక్కొక్క స్టూడెంటు మాకు సంస్కృతంలోనే వివరించి పాఠం చెప్పాలి.వాళ్ళలో చాలా మందికి తెలుగు రాదు.అప్పట్లో మెల్లగా అనే దానికి శనైః అని,సున్నా కి శూన్య్ అని నేర్చుకున్నాను.ఒకతను ఉపమాలంకారం గురించి చెప్పాలనుకున్నాడు.దానికి ఉపోద్ఘాతంగా అరగంట సేపు ఉప్మా ఎలా చెయ్యాలో చెప్పాడు.సరిగ్గా ఉపమాలంకారం గురించి వివరంచే సమయానికి బెల్లు కొట్టేసారు.ఇంతకీ అతను పాసు అయ్యాడో లేదో ఆ ప్రాక్టికల్ క్లాసు,పాపం!మాకు అందరికీ హిందీ తెలుసు కాబట్టి ఎక్కువగా మాతో మాట్లేజే వాళ్ళు.వాళ్ళ క్లాసులు జరిగినన్ని పీరియడ్స్ భలే ఉండేది.ఏమీ సీరియస్ గా వినక్కరలేదు.అర్థం చేసుకో అక్కరలేదు..మా వెనకల మొత్తం వాళ్ళ స్టూడెంట్స్,టీచర్స్ కూర్చుని అసెస్ చేస్తుండేవాళ్ళు.పాఠం చెప్పే అతను మటుకు టెన్షన్ కి చమటలు కక్కుతూ ఉండేది.ఎంతైనా మా స్కూలు జ్ఞాపకాలు చాలా మథురం.

Oh my Lord!save the world!

చిన్నప్పుడు ఎడమ చెయ్యి వాటం.బలపం ఎడమ చేత్తో పట్టుకోకూడదు,సరస్వతి దేవికి కోపం వస్తుందని మా మహదేవయ్య అయ్యవారు.కుడిచేతికి బలవంతంగా మార్పించారు.ఇంకేముంది?అంతా అయోమయం,గందరగోళం.నా చేతుల మీదుగా ఎన్ని జారి పోయాయో,ఇంకెన్ని పగిలిపోయాయో లెక్కలేదు.సరిగ్గా పట్టుకున్నానా,సరి అయిన చేతితో పట్టుకున్నానా అనే జంకు నా కాన్ఫిడెన్స్ ని చంపేసింది.మా వాళ్ళకు నేను వాళ్ళలా డాక్టరు కావాలని కోరిక.ప్రజలు అదృష్టవంతులు కాబట్టి వాళ్ళ కోరిక తీరని కోరికగా మిగిలిపోయింది.కాలేజీలో మా కెమిస్ట్రీ మేడమ్ అరిచేది.ఏ చేత్తో బ్యూరెట్ పట్టుకోవాలో,ఏ చేత్తో కోనికల్ ఫ్లాస్క్ పట్టుకోవాలో తెలియని వాళ్ళందరూ బి.ఎస్సీ కి వస్తారు అని.వాల్యుమెట్రిక్ అనాలసిస్ ప్రాక్టికల్స్ క్లాస్లో జరిగేది ఈ గొడవ.ఇట్లా ఉంటే డాక్టరు అయితే పేషంట్స్ భయపడరా? చిరంజీవి సినిమాలో లాగా ఓ మై లార్డ్ అంటూ కోర్టులో ప్రత్యర్థులను గడగడలాడించాలి అని కోరిక.మర్డర్ చేసి,వాదించి,గెలిచి,శిక్ష పడకుండా విజయగర్వంతో కోర్టు బయటకు రావాలని తపన. ఇంకేముంది?పని గట్టుకుని ఈవినింగ్ కాలేజీలో చేరి బి.ఎల్ చేసాను.చేతిలో ఉన్న ఉద్యోగం వదిలేసి రోరింగ్ ప్రాక్టిషనర్ కావాలని అభిలాష.కానీ ధైర్యం చాలలేదు.కనీసం రిటైరు అయిన తరువాత అయినా బార్లో ఎన్రోల్ కావాలనుకున్నాను.మా వాళ్ళకు పర్మిషన్ కు అప్లై చేస్తే జోన్స్ మారాయి.మా దగ్గర రికార్డ్స్ లేవంటే మా దగ్గర లేవని అన్నారు.సెర్వీసులో ఉండగా చేసాను కాబట్టి,బాంకు పర్మిషన్ తీసుకున్నానో లేదో అని అనుమానం వాళ్ళకు.తీరా నాకు అప్రూవల్ వచ్చేటప్పటికి కోవిడ్ వచ్చింది.ఇంకేముంది?నాకు మనసు విరిగిపోయింది.దేవుడు ప్రజలను ఊపిరి తీసుకోనిస్తున్నాడులే పాపం అనుకున్నాను.

తథాస్తు దేవతలుంటారు,జాగ్రత్త!

చిన్నప్పుడు మనం తప్పుగా,నెగటివ్ గా మాట్లాడితే అమ్మావాళ్ళు అడ్డుకునేవాళ్ళు.తథాస్తు దేవతలు ఉంటారు పైన.మనం ఏది అనుకుంటే దానికి తథాస్తు అంటారు.కాబట్టి ఎప్పుడూ మనం మంచే కోరుకోవాలి అని చెప్పేవాళ్ళు.అది ముమ్మాటికీ నిజం. పెళ్ళైన తరువాత చాలా సంతోషంగా ఉండేది.బిడ్డలు,భర్త,ఉమ్మడి కుటుంబం.మా మామగార్లు ఉమ్మడిగా ఉండేవాళ్ళు.కాబట్టీ ఇంట్లో వంటా వార్పులకు అత్తలూ,ఆడబిడ్డలు.బయట పనులకు మామగార్లు,మరుదులు.ఇక్కడ పుల్ల తీసి అక్కడ పెట్టపళ్ళేదు.సినిమాలు,షికార్లూ,పార్టీలు.దిల్ ఖుష్!అప్పుడు దేముడికి సింపుల్ గా తాంక్స్ అని చెప్పుకోవచ్చు కదా!ఊహూ!అట్లా అయితే ఎట్లా?అథనప్రసంగులమూ,అతి చేసే వాళ్ళము కదా! నేను ఇలా మ్రొక్కుకున్నాను.స్వామీ!నాకు డబ్బులు లేకపోయినా పరవాలేదు,మనశ్శాంతి మటుకూ ఎప్పుడూ ఉండేలా చెయ్యి.దేవుడు బిజీ కదా!మనలాంటి వాళ్ళు కోర్కెలుకోరేదానికి యుగాలు నుంచీ క్యూ లో ఉంటారు.ఆయన ఏమి చేశాడు?మొదటి సగం విన్నాడు.ఓకే అన్నాడు.అంటే డబ్బులు అక్కరలేదు కదా నీకు.నీ దగ్గర చిల్లి గవ్వ కూడా ఆడదులే ఇంక అని ఒట్టు పెట్టుకున్నాడు.మనశ్శాంతి ప్రసాదించు స్వామీ అన్నది వినలేదు,వినిపించుకోలేదు అసలు.50% సాంక్షన్ చేసాము కదా చాలు చాలు అనుకున్నట్లున్నాడు.దీని పర్యవసానం ఏంది?డబ్బులు లేక అడక్కతినే స్టేజ్ కి వచ్చాను.మనశ్శాంతి అంటే ఏంది? ఎట్లుంటుంది?దాని కథా కమామిషు ఏందో తెలియని స్టేజ్ కి వచ్చాను.చేతులు కాలాక ఆకులు పట్టుకున్నట్లయింది పరిస్థితి. తప్పయింది స్వామీ,క్షమించు.నాకు డబ్బులూ కావాలి.మనశ్శాంతి కావాలి అని క్యూలో నిలుచుకున్నాను.దేవుడికి తీరిక చిక్కి నా మొర ఆలకించే సమయానికి పుణ్యకాలం అయిపోయింది.మూడొంతుల జీవితం జారి పోయింది. మోరల్ ఆఫ్ ది స్టోరీ ఏందంటే ఎప్పుడూ సింపుల్ సెన్టెన్స్ లే మాట్లాడాలి.మన ప్రతిభా పాటవాలు చూపించాలని కాంపౌండ్ సెన్టెన్స్,కాంప్లెక్స్ సెన్టెన్స్ లలో మాట్లాడితే వినే వాళ్ళకి సమయమూ ఉండదూ,ఓపికా ఉండదు అర్థం చేసుకునేదానికి.కీప్ ఇట్ సింపుల్ అండ్ స్ట్రైట్!

తప్పులెన్నువారు తమ తప్పులు ఎరగరా?

నాకు చిన్నప్పటినుంచి ఎదుటివారిలో తప్పులేరడం ఒక అలవాటు.వారిని కించ పరుస్తున్నాను అనిపించదు.సరిదిద్దుతున్నాను అని అనుకుంటాను.మా చిన్నప్పుడు మా ఇంగ్లీషు అయ్యవారు గ్రామర్,స్పెల్లింగ్స్,పంక్చుయేషన్ చాలా బాగా నేర్పించాడు.కాబట్టి ఎవరైనా తప్పులు రాస్తే భలే కోపం నాకు.దానికి తోడు బాంకులో కౌంటర్లో ఉద్యోగం.అందరి చెక్కులు చదివి పాస్ చెయ్యాలి.ఒకరు two కి బదులు to అని రాస్తారు.ఇంకొకరు eleven కి leven అని రాస్తారు.నాకు సర్ అని కోపం వచ్చేది.వాళ్ళను అక్కడే గుంజీలు తీయించి,గోడ కుర్చీ కూర్చోపెట్చినంత పని చేసేదాన్ని.పిలిచి ఇంగ్లీషులో రాక పోతే తెలుగులో రాయొచ్చు కదా!ఏడు కు స్పెల్లింగ్ చెప్పు,పదకొండుకు స్పెల్లింగ్ చెప్పు అని వాళ్ళ చేత ఒప్పచెప్పించి మళ్ళీ కొత్త స్లిప్ రాయించేదాన్ని.వాళ్ళు మళ్ళీ బాంకుకు వచ్చేదానికి భయపడేలా సాధించేదాన్ని.ఎవరైనా తప్పుగా సెన్టెన్స్ ఫార్మ్ చేసినా,గ్రామ్మర్ తప్పులు చేసినా నా దృష్టిలో ఎక్కడకో క్రిందికి పడిపోయేవాళ్ళు. అట్లా భలే గర్వానికి పోయేదాన్ని.దానికి శిక్ష అనుభవించే రోజు వచ్చింది.మా అబ్బాయి నా కోసం బ్లాగ్ క్రియేట్ చేసిచ్చాడు.ఇంక నా ఇక్కట్లు మొదలు.ప్రాపర్ గా టైపింగ్ నేర్చుకోలేదు.కీ బోర్డ్ మీద లెటర్స్ కొడుతుంటే ప్రతి వాక్యానికి ఒక తప్పు అయినా వచ్చేది.అవి ఎలా సరిదిద్దాలో తెలిసేది కాదు.కాపిటల్ లెటర్స్ వాడాల్సిన చోట్ల తప్పి పోయేది.వాక్యం కొసన ఫుల్ స్టాప్ గంగలో దూకేసేది.టైప్ చేసే తొందరలో తెలిసిన స్పెల్లింగ్స్ కూడా తప్పు అయ్యేవి.తప్పులు ఉన్నాయని తెలిసినా పోస్ట్ చేసేదాన్ని.అబ్బాయి తెలుగు టైపింగ్ వేర్పించే దానికి ప్రయత్నించినా నేర్చుకోలేకపోయాను.ఫలితం?తెలుగు ఇంగ్లీషు లెటర్స్ లో వ్రాయటం మొదలు పెట్టాను.అందరూ వ్యంగ్య బాణాలు వేసారు.లెక్క చేయకుండా,విక్రమార్క విజయంలాగా ముందుకు పోయాను.ఈ మధ్య తెలుగు టైపింగ్ నేర్చుకున్నాను.అది వేరే విషయం. దాని వలన నాకు తెలిసింది ఏమిటంటే మనిషికి గర్వం పనికి రాదు.మనకు ఆవగింజలో అర్థభాగం కూడా తెలియక పోయినా...ఓ అని ఫీల్ అయిపోతాము.మనము వేరేవాళ్ళలో చూపించిన తప్పులే మనము చేయాల్సి వస్తే ఆ ఆత్మన్యూనత వర్ణనాతీతం!ఒకప్పుడు అందరినీ జడ్జ్ చేసేదాన్ని.మా మనవళ్ళు మనవరాళ్ళు ఇప్పుడు నా పని పడుతున్నారు.అమ్మమ్మ మెట్లమీద నుంచి ఎంత చిన్నగా దిగేది చేసి మరీ చూపిస్తారు.వాళ్ళు చిన్నగా మాట్లాడితే అసలు అర్థం కాదు.మళ్ళీ మళ్ళీ అడిగిన ప్రశ్నలే మళ్ళీ అడుగుతుంటాను.దీనినే కదా అస్తాయిస్తం అనేది. ఎదుటి వారిని ఆక్షేపించడం చాలా తేలిక.మనల్ని మనం సరిదిద్దుకోవడం బ్రహ్మ ప్రళయం అని అనుభవం లోకి వచ్చింది.