ఎండా కాలంలో నీటి కష్టాలు

చిన్నప్పుడు అంతా ప్రతి ఇంట్లో బావులు ఉండేవి.మంచి నీళ్ళకు మున్సిపల్ కొళాయిలో నీళ్ళు తెచ్చుకునేవాళ్ళము.ఇంట్లో మంచి నీళ్ళ బావి ఉంటే ఆ అవసరం కూడా లేదు.కానీ ఎండా కాలంలో ఎండలు మండి పోయేవి కదా!బావుల్లో నీళ్ళు ఇంకి పోయేవి.అప్పుడు చాలా కష్టం అయ్యేది బొట్టు బొట్టుకు.అందులో మేము ఏడుగురం...అమ్మ,బాబు,పెద్దక్కయ్య,పెద్దన్నయ్య,చిన్నక్కయ్య,చిన్నన్నయ్య,నేను.ఎన్ని నీళ్ళు కావాలి?పని వాళ్ళు ఉంటే వాళ్ళ చేత బయట నుంచి తెప్పిచ్చేది అమ్మ.వాళ్ళు లేనప్పుడు బాగా కష్టం అయ్యేది.బాబు ఆఫీసు నుంచి వచ్చి,అన్నం తినేవాడు.వెంటనే చేద తీసుకుని,వీథి బావి దగ్గరకు వెళ్ళేవాడు.మిట్ట మధ్యాహ్నం ఎవ్వరూ బావి దగ్గర ఉండరు.మేమంతా బిందెలు,బక్కెట్లు తీసుకెళ్ళేవాళ్ళము.బాబు సర సర అంటూ నీళ్ళు తోడేవాడు.మేము టక టక నీళ్ళ బిందెలు తీసుకెళ్ళి,ఇంట్లో తొట్లకు,అండాలలోకు పోసేవాళ్ళము.పది నిముషాలలో ముప్పై,నలభై బిందెలు నీళ్ళు తోడేవాడు బాబు.ఇంక రెండో రోజు దాకా నిశ్చింత అమ్మకు.అదీ కాకుండా అమ్మ ప్రతి రోజూ వంటిల్లు,అన్నాలు తినే గది కడిగేది.ఇల్లూ వాకిళ్ళు కడుగుకోవడం...పొద్దున ముగ్గు,సాయంత్రం సంధ్య ముగ్గు.ముగ్గు పొద్దున అడ్డ గీతలు,సాయంత్రం నిలువు గీతలు వెయ్యాలి.స్నానాలు,పానాలు,కాళ్ళూ చేతులు కడుగుకునేదానికి,వంటా వార్పులకు,బట్టలు ఉతుక్కునేదానికి..।ఇక లేచి నప్పటినుంచీ నీళ్ళతోటే కదా పని!మా అమ్మకయితే పాపం నీళ్ళలో తిరిగి,తిరిగి కాళ్ళు పాచి పోయేవి.మెట్టెలు దగ్గర వాచి,రాత్రిళ్ళు అంతా నొప్పికి అల్లాడేది.అన్నయ్య వాళ్ళు హాస్పిటలు నుంచి ఏదో ఆయింట్ మెంటు తెచ్చి పూసేవాళ్ళు.వానాకాలంలో అయితే మరీ ఎక్కువ!అట్లనే మళ్ళీ పొద్దున లేచి పని చేసుకునేది ఆ తడిలోనే.ఇంటి బయట,దొడ్లో అంతా మట్టినేల కదా!

డెట్టాల్ వాసనంటేనే ఇష్టం లేదు

నాకు చిన్నప్పటి నుంచి వాసనలు అంటే భయం.అప్పట్లో ప్రక్క ఇండ్లలో ఎవరైనా పోతే,ఘాటైన వాసన ఆ వీథి అంతా వచ్చేది.నేను డెడ్ బాడీస్ నుంచి ఆ వాసన అని ఫిక్స్ అయిపోయాను.ఆ వాసన ఎక్కడ వచ్చినా,ఏదో జరగ రానిది జరిగింది అని భయం.చాలా ఏళ్ళ తరువాత కానీ తెలియలేదు,అది సాంబ్రాణి కడ్డీల వాసన అని.అట్లాగే డెట్టాల్ వాసన కూడా! జువాలజీ ప్రాక్టికల్ క్లాసు లంచ్ ముందర పిరియడ్ వచ్చేది.ఆ కాక్రోచెస్,ఆ స్లైమీ ఫ్రాగ్స్ dissection కాగానే సారు డెట్టాల్ తో చేతులు కడుక్కోమని చెప్పేవాడు.ఏదో ఒక్క చుక్క ఏసుకుంటే చాలు అని తెలిసేది కాదు.మొహం రుద్దుకునేదానికి సబ్బు నురగ వచ్చేటట్లు ఇంతింత వేసుకునేదానిని.చేతులు ఎంత కడుక్కున్నా ఆ వాసన పోయేది కాదు.చేతులు ఇంకా స్లైమీగా,బంక బంకగా ఉన్నట్లు ఫీలింగ్.క్లాసు కాగానే,ఇంటికి పోయి అన్నం తినాలి.అమ్మ పెట్టిన అన్నం అంతా తినక పోతే అమ్మ ఒప్పుకోదు.ముద్ద నోటి దగ్గరకు రాగానే డెట్టాల్ వాసన గుప్పున ముక్కుకు తగిలేది.ఏడుపు వచ్చేది.అట్లానే తిని,కళ్ళు తుడుచుకుంటూ,మళ్ళీ బడికి పరిగెత్తేదాన్ని. డిగ్రీలో జువాలజీ లో యూనివర్సిటీ టాపర్ ను.కానీ బాటనీలో సీటు రాగానే బాటనీకి మారిపోయాను M.Scలో.చిన్నప్పటి నుంచీ ఆ కాక్రోచ్ మౌత్ పార్ట్స్..తెల్లగా పిండి పిండిగా ఇంటర్నల్ విసరా,స్లైమీ ఫ్రాగ్స్ తో dissections తో విసిగిపోయాను. ఒక సారి ఒక పార్టీలో మ్యాంగో లస్సీ ఒక పెద్ద జార్ కి చేసి పెట్టి ఉన్నారు.మామిడి పళ్ళు అంటే ఇష్టమే కదా అని అక్కడికి వెళ్ళి,ఒక గ్లాసులో పట్టుకున్నాను.జ్యూస్ ముక్కు దగ్గరికి రాగానే ఆ వాసనకు కడుపులో తిప్పింది.అది చెడిపోయిందేమో,ఎవ్వరూ తాగొద్దు అని చెప్పాలనుకున్నాను.చూస్తే అన్ని చోట్లకంటే అక్కడే క్యూ ఎక్కువ!ఒక్కొక్కరు రెండు,మూడు కప్పులు పట్టుకుని తాగుతున్నారు.అప్పుడు అర్థం అయింది లోపం నాలోనే ఉందని.

ఎప్పుడూ మగ వేషాలేనా?

నేను సన్నగా,పొడుగ్గా ఉండేదాన్ని.మంచి,చిక్కటి,పొడుగు జడ.కానీ వరుసగా డాన్సులలో,డ్రామాలలో మగ వేషాలే వచ్చేవి.గౌరమ్మా,నీ మొగుడెవరమ్మా ...డాన్సుకు గోపీ వేషంలో చేసాను.మథురా నగరిలో...చల్లనమ్మ బోవు పాటకు కృష్ణుడు వేషం!స్నేక్ చార్మర్ బ్యాలే లో పాములోడి వేషం.మరీ ఆ డాన్స్ చేసేటప్పుడు,వాళ్ళు జుట్టంతా ముడి లాగా వేసి,తలపాగా కట్టారు.మధ్యలో జుట్టు ముడి ఊడింది.పాములా చేసే విన్యాసాలకు జుట్టు స్టేజ్ అంతా జీరాడింది!డాన్సులో మగ వేషం అంటే అది నేనేలా అయిపోయింది.శాకుంతలమ్..।సంస్కృత నాటకంలో కణ్వ మహర్షిగా చేసాను. ఎప్పుడూ ఇంతేనా!అనిపించేది.కాదు,కాదు.అప్పట్లో చీఫ్ మినిస్టరు,కాసు బ్రహ్మానంద రెడ్డి గారు మా స్కూలుకు వచ్చారు.అప్పుడు నాగమల్లి కోనలోన,నక్కిందో లేడి కూన పాటకు...పావడా,పమిట వేసుకుని చేసాను.భరత నాట్యానికి అయితే ఇంక వేరే డ్రెస్సు ఉంటుంది కదా!అప్పుడు అయితే ఆయన భుజం పైనచెయ్యి వేసి...బాగా చేసావు పాపా!బాగా చదువుకో!అని అన్నాడు.రెండో రోజు ప్రొద్దున అన్ని తెలుగు దిన పత్రికలలో ఫ్రంట్ పేజీలో మా గ్రూప్ ఫోటో పెద్దదిగా!ఆ కట్టింగ్ చాలా రోజులు దాచి పెట్టుకున్నాను.అసలు సిసలు కాంప్లిమెంటు మా దొడ్లు కడిగే ఆమె ఇచ్చింది.వాళ్ళు చీఫ్ మినిస్టరును చూసేదానికి వచ్చి,అలానే మా డాన్సులు కూడా చూసారు.పాపం!వాళ్ళయితే తాగి వచ్చేవాళ్ళు పొద్దున పనికి.కష్టమయిన పని కదా!ఆమె అమ్మతో అనింది.అమ్మా!మన అమ్మి జింక పిల్ల లాగా భలే చేసింది.ఆ మాటలు విని నాకు చాలా సంతోషమయింది.ఎందుకంటే అప్పటి దాకా ఆమె అంటే నాకు భయంగా ఉండేది.అసలు మమ్మలను గమనిస్తుందని కూడా తెలిసేది కాదు.నల్లగా,లావుగా,ఒక కన్ను పోయి ఉండేది.ఇంకో కన్ను ఎర్రగా ఉండేది.తూలుతూ పని చేసేది.ఆమె నన్ను కనిపెట్టి,ఇంటికి వచ్చినప్పుడు అమ్మకు చెప్పడం నిజంగా గ్రేట్ అనుపించింది.ఇప్పుడు నేను ఆమెకు సిన్సియర్ గా హాట్స్ ఆఫ్ చెబుతాను.

పంచవటీ కీ ఛాయా మే హై

పంచవటీ కీ ఛాయా మే హై సుందర్ పర్ణ కుటీర్ బనా। ఇస్కే సమ్ముఖ్ స్వచ్ఛ శిలా పర్ ధీర్ వీర్ నిర్భీక్ బనా॥ జాగ్ రహా యహ్ కౌన్ ధనుర్ధర్ జబ్ కి భువన్ భర్ సోతా హై। భోగీ కుసుమాయుధ్ యోగీ సా బనా దృష్టిగత్ హోతా హై॥ ఎంత బాగుంది కదా ఈ పద్యము చదువుకునేదానికి.వినే దానికి ఇంకా ఇంపుగా ఉంటుంది.చిన్నప్పుడు మా పాఠం.మైథిలీ శరణ్ గుప్త గారి రామ చరిత మానస్ లోది.లక్ష్మణుని వర్ణన.రాముడు,సీత,లక్ష్మణుడు అడవులకు వెళతారు కదా!కైక వరాల వలన.అప్పుడు పంచవటీ అనే ప్రదేశంలో కొంత కాలం ఉంటారు.లక్ష్మణుడి జీవిత ధ్యేయమే సీతారాముల సేవలో తరించడం.మరి పోటీకి కూడా ఎవరూ లేరంటే,వదులుకుంటాడా?రేయింబగళ్ళూ వాళ్ళను కాచుకుని ఉంటాడు.కవి అదే చెబుతున్నాడు.పంచవటిలో చిన్న కుటీరం ఉంది.దాని దగ్గరలోనే ఒక బండరాయి ఉంది.ఒక యువకుడు నిర్భీతితో,ఆ చీకటిలో,ఆ బండ పైన కూర్చుని నిరీక్షిస్తున్నాడు.భుజానికి ధనుస్సు,అంబుల పొది ఉంది.లోకమంతా నిద్రలో ఉన్నా,ఇతను మటుకు రెండు కళ్ళనూ ఆల్చిప్పల్లాగా చేసి చుట్టూరా గమనిస్తున్నాడు.చూసేదానికి వస్త్రధారణ పరంగా యోగిలా ఉన్నాడు.ఒక కోమలమయిన భోగి యోగి వేషంలో కనిపిస్తున్నట్లు ఉన్నాడు.నిజమే కదా!రాచరికాల్లో తేలాడాల్సిన భోగి,నార చీరలు కట్టుకుని,కటిక రాళ్ళ పైన కూర్చుని,రాత్రింబగళ్ళూ అడవిలో అటవికంగా ఉండాల్సి రావడం,ముని వేషంలో ఉండమూ విథి వైపరీత్యం కదా! ఇంకో పద్యం వేరే కవి రాసింది. రుండ్ కాటి ముండ్ కాటి రుండ్ కే దుఖండ్ కాటి।। ఇది అభిమన్యుడు పద్మ వ్యూహంలో వీరనృత్యం చేసేటప్పుడు వర్ణన.అభిమన్యుడు రణరంగంలో దూకి,యుద్థం చేస్తున్నాడు...వీరోచితంగా.అతని కరవాలానికి క్షణం తీరిక లేదు.తల నుంచి మొండెం వేరు చేస్తున్నాడుట!ఆ మరుక్షణమే...ఆ మొండాన్ని మరో రెండు తునకలు చేస్తున్నాడుట ఆ ముక్కు పచ్చలారని బాల వీరుడు...అభిమన్యుడు. అలాగే సుభధ్రా కుమారీ చౌహాన్ జీ కథలు,సూరదాసు,కబీర్ దాసు దోహాలు బాగా నచ్చేవి.డిగ్రీలో హరి వంశ్ రాయ్ బచ్చన్ గారి భూలే బిసరే చిత్ర అనే నవల ఉండేది.ప్రీ ఇండిపెన్డెన్స్ లో మన వాళ్ళ ఆలోచనా విథానం.కొంత మంది ఇంగ్లీషు నేర్చుకుని ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు చేయడం.ఇంగ్లీషు వాళ్ళ అప్రూవల్,acceptance కోసరం తపన...ఇవన్నీ బాగా ఆవిష్కరించాడు రచయిత.

పదో క్లాసుకు వచ్చినా పెద్దన్నయ్యే పెన్సిలు చెక్కిచ్చాడు

పెద్దన్నయ్యకు నేనంటే చాలా ఇష్టం.నేను పుట్టిన క్షణం నుంచీ వాడి ఆఖరు శ్వాస దాకా అంతే ప్రేమగా ఉన్నాడు.నాకూ అంతే!ఎప్పుడూ బుల్లీ,బుల్లెమ్మా,తల్లీ అనే పిలిచేవాడు.నేను ఇంట్లో ఆఖరు,అందునా మబ్బురామిని.కాబట్టి అమ్మ,అక్కయ్య,అన్నయ్య నా అన్ని పనులకూ హాజరు...చేసి పెట్టేదానికి.బళ్ళు తెరవంగానే,పుస్తకాలకు అట్టలు వేయడం మొదలు.తరువాత మంచి,మంచి స్టిక్కర్లు అంటించి పేరు,క్లాసు రాయడం.టెక్స్ట్ బుక్స్ అయితే మరీను.ఎవరూ దొంగిలించకుండా అన్ని తట్లూ పేర్లు రాసేవాడు.పుస్తకం కొంచెం వంచి అన్ని పేజీలు కలిసేటట్లు పేరు రాసేవాడు.నాకు అవన్నీ చాలా గ్రేట్.మా పెద్దన్నయ్య రాసిచ్చాడు,మా పెద్దన్నయ్య చేసిచ్చాడు అంటూ అందరికీ చెప్పుకునే దాన్ని.నాకు బ్లేడు ఇవ్వాలంటే ఇంట్లో అందరికీ వణుకు!వేలు కోసుకుంటానేమో పెన్సిలు చెక్క బోతూ అని.అందుకని అన్నయ్యే రోజూ పెన్సిలు చెక్కి,నా పగోడా జామెట్రీ బాక్సులో పెట్టేవాడు.ఆ ప్రహసనం నా పబ్లిక్ పరీక్షల టైము దాకా జరిగింది.ఒకరోజు పబ్లిక్ పరీక్షల ముందు స్కూలులో అప్లికేషన్ ఫార్మ్ ఫిల్ అప్ చేయమన్నారు.మా పెద్దన్నయ్య చేత చేయించుకుని వస్తాను అని చెప్పాను సర్ కి.పరీక్షలు ఎవరు రాయాల్సింది?నువ్వా?మీ అన్నయ్యా?అందరూ రాస్తున్నారు కదా,నువ్వూ రాయి.ఎక్కడన్నా తెలియక పోతే నేను చెబుతాను అని అన్నాడు.అలా ఆ రోజు బలవంతాన ఫిల్ అప్ చేసాను ఫార్మ్.

డిల్లీలో ప్రదర్శన చేజారిన వేళ

బళ్ళో ఎప్పుడూ ఎగురుతూ,డాన్సులు వేస్తుండేదానిని.ఒక సంవత్సరము నన్ను,p.b.పద్మజను సెలెక్ట్ చేసారు.దేనికి అనుకుంటున్నారు?డిల్లీ లో జరిగే నేషనల్ కల్చరల్ ఈవెంటులో మా స్కూలును రెప్రజెంట్ చేసేదానికి.స్వరజతి నేర్పించారు.దానికి తగిన డ్రెస్సు,నగలు అన్నీ కూడా స్కూలు వాళ్ళే కొన్నారు.భరత నాట్యం...ఇరగ దియ్యాలి డిల్లీలో అని రోజూ ప్రాక్టీసు చేసేవాళ్ళము,స్కూలు అయిపోయిన తరువాత.అన్నీ వైనంగా,అనుకున్నట్లు జరిగితే...।అది జీవితం ఎలా అవుతుంది?సడెన్ గా ఒక రోజు పొద్దున లేచేటప్పటికి కళ్ళు అతుక్కుని పోయి ఉన్నాయి.కళ్ళు తుడుచోబోతే తడి తడిగా,బంకలు బంకలుగా చేతులకు.అమ్మా!అంటూ అమ్మ దగ్గరకు పోయాను.అయ్యో!కళ్ళంతా ఎర్రగా ఉన్నాయి.కళ్ళు రెండూ పుసులు కట్టి ఉన్నాయి అనింది.చిన్నగా వేడి నీళ్ళతో కళ్ళు శుభ్రం చేసింది.ఈ రోజు బడికి వద్దులే తల్లీ.తగ్గిన తరువాత రేపు పోదువులే,అనింది.ఆ ఆగడం ఆగడం పది రోజులు బడికి వెళ్ళలేక పోయాను.ఎందుకంటే నాకు వచ్చింది గ్లకోమా అని చెప్పింది పెద్దక్కయ్య.హాస్పిటలుకు తీసుకెళ్ళి,డాక్టరుకు చూపించి మందులు వాడారు.బాగా సివియర్ గా వచ్చినట్లుంది.పూర్తిగా తగ్గేదానికి రెండు వారాలు పట్టింది.బడికి పోయి చూస్తే,పరిస్థితి అంతా తారు మారు.అన్ని రోజులు బడికి వెళ్ళక పోయేటప్పటికి,నేను ఎప్పుడు వస్తానో వాళ్ళకు తెలియలేదు.ఈ లోపల,ముఖ్యంగా డాన్సు ప్రాక్టీసు పోయింది.డిల్లీ అథారిటీస్ కి కేండిడేట్స్ పేర్లు చెప్పాల్సి రావడం,ట్రైను టికెట్స్ కొనాల్సి రావడం...వాళ్ళు రెండో ఆలోచన లేకుండా నా స్థానంలో రాథనో,సావిత్రినో సెలెక్ట్ చేసేసారు.నేను చాలా బాథ పడ్డాను.కనీసం నెక్స్ట్ ఇయర్ పంపిస్తారు అనుకున్నాను.కానీ కుదర లేదు.మా జూనియర్స్ ని సెలెక్ట్ చేసారు.ఇలా డిల్లీలో నా నాట్య ప్రదర్శన కల కలలాగానే నిలిచిపోయింది.

ఫిజిక్స్ ఎక్స్పెరిమెంట్…ఎక్కిళ్ళు పెట్టి ఏడుపులు

నాకు అసలే ఫిజిక్స్ అంటే భయం.ఇంక ప్రాక్టికల్ ఎక్జామ్ అంటే ఎలా ఉంటుంది?ఒక సారి magnetism కు సంబంథించి ఎక్స్పెరిమెంటు వచ్చింది.నాకు తియరీ తెలుసు...like poles repel and unlike poles attract అని.కానీ అక్కడ తత్తర బిత్తర!రెండూ సౌత్ పోల్ ఎండ్స్ పెట్టి మాగ్నెటిక్ ఫీల్డ్ రమ్మంటే ఎట్లా వస్తుంది?ఇంకో సారి ట్రై చేసాను.ఈ సారి రెండూ నార్త్ పోల్స్ దగ్గరకర తీసుకు వచ్చాను.ఏమీ వర్క్ అవుట్ కావడం లేదు.బెల్ కొట్టారు.టైమ్ అయిపోయింది.బయటకు వచ్చేసాను దిగాలుగా.రెండో రోజు పొద్దున అరగంట ముందర స్కూల్ కి వెళ్ళి ఫిజిక్స్ జిపార్టిమెంటుకు వెళ్ళాను.సర్ నన్ను చూసి రా..రా.।।ఏంది ఆ ఎక్స్పెరిమెంటు చేయడం?అని నాలుగు అక్షింతలు వేసి,ఆన్సర్ పేపరు ఇచ్చాడు.సున్నా!తెలిసిందే,కానీ కళ్ళ ముందర సున్నా మార్కులు చూస్తుంటే ఏడుపు ఎగదన్నుకుని వచ్చింది.ప్రేయర్ కి టైము అయింది.ప్రేయర్ లో అంతా ఎక్కి ఎక్కి ఏడుపు.ప్రేయర్ అయిపోగానే ఏందా ఏడుపులు వికారంగా అంటూ పి.టి మాస్టరు వాయింపులు.మొత్తానికి ఆరోజంతా దిగులు పడుతూనే ఉన్నాను.

విజయ ముక్త మేడమ్ గారి Ophelia వర్ణన

డిగ్రీలో మాకు Hamlet ఉండేది.ఇంగ్లీషుకు విజయ ముక్త మేడమ్ గారు వచ్చేవారు.ఆమె నీట్ గా,సిమ్పుల్ గా,నవ్వు ముఖంతో ఉండేవారు ఎప్పుడూ.నా హాండ్ రైటింగ్ అంక చండాలంగా ఉంటుంది.చిన్నప్పుడు ఎడమ చేతి నుంచి కుడి చేతికి మారిన ప్రభావమేమో అని అనుకుంటాను.పదో క్లాసు వచ్చేదాకా కూడా ప్రాక్టీసు చేసాను కానీ హాండ్ రైటింగు బాగుపడలేదు.నా ఆన్సర్ షీట్లో ప్రతి సారీ ఆమె రైట్ ఎ గుడ్ హాండ్,రైట్ ఎ నీట్ హాండ్ అని రాస్తుండేది.ఆమె ఎంత ఇన్వాల్వ్మెంటు ఉండే లెక్చరర్ అంటే అప్పుడు కూడా సిలబస్ కంప్లీట్ కాలేదని ఎక్ట్రా క్లాసెస్ తీసుకునేది.షేక్స్పియర్ ఏమి రాసాడో కానీ,ఆమె చెబుతుంటే అంత నచ్చేది.ఒఫీలియా క్యారెక్టర్ గురించి చెబుతుంటే కళ్ళ నీళ్ళు తిరిగేవి.ఆమె అందమూ,అమాయకత్వమూ,ఆమె ప్రేమ,ఆమె నిస్సహాయత,నిర్వేదం,తొందరపాటుతనం ....అన్నీ కళ్ళకు కట్టినట్లు చెప్పేది.paradise lost book 4,Milton ది కూడా చాలా బాగా వివరించేది.లర్కింగ్,ల్యూరింగ్ అండ్ వెనమస్ వైపర్ గురించి చెప్పేటప్పుడు గానీ,గార్డెన్ ఆఫ్ ఈడెన్ వర్ణన కానీ,Adam and Eve అమాయకత్వమూ,ప్రేమ కానీ..।ఆమె చెబుతుంటే ఆ లోకంలోకి వెళ్ళిపోయినట్లు ఉండేది.నిజంగా ఆమె చెప్పే విథానం నాకు చాలా నచ్చేది.

Chase novels లో Sullivan brothers లా కాదు

chase novels లో sullivan brothers ఇద్దరు ఉంటారు.వాళ్ళు కిరాయి హంతకులు.వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారంటే,ఇంక ఆ మనిషి పని అయిపోయినట్లే!ఎందుకంటే వాళ్ళు ఒక రోజు కాదు,ఒక వారము,నెల,సంవత్సరము అయినా విసుగు చెందరు.ఓపికగా ఆ మనిషి దొరికేదాక,ఓపికగా కాచుకుంటారు.వాళ్ళను black crows అని కూడా అంటారు.వాళ్ళ మిషన్ కాదు కానీ,వాళ్ళ ఓపిక,సహనం ...వాళ్ళు అనుకున్న పని అయ్యేదాక విసుగు,చీదర,అసహనం,అసంతృప్తి లేకుండా ఎదురు చూడడం అనేది అప్పట్లో నాకు చాలా గొప్ప అనిపించేది.వాళ్ళు కూల్ గా ఉంటారు.కోల్డ్ బ్లడెడ్ గా పని కానిస్తారు. నాకు అయితే అంతలా ఏంది...ఇసుమంత కూడా ఓపిక లేదు,ఉండదు.అప్పట్లో బస్ స్టాండులో ముందర వచ్చే పాసెంజరు ఎక్కేదాన్ని గానీ తరువాత వస్తుంది అనే ఎక్స్ప్రెస్ కోసం కాచుకునే దాన్ని కాదు.అందులో అప్పట్లో బస్సులు,ట్రైన్స్ తక్కువ .దూరం నుంచి వచ్చే బస్సులు అయితే...ఫుల్ అయితే ఊరి పొలిమెరలోనే డ్రైవరు తిప్పుకుని వెళ్ళిపోయేవాడు.మనమేమో ఇక్కడ ఇంకా బస్సు రాలేదు.ఎప్పటికి వస్తుందో,ఏమో అనుకుంటుంటాము.చాలా సేపు అయితే అసలు వస్తుందో,రాదో...ఊళ్ళోకి రాకుండానే వెళ్ళిపోయిందేమో అనే అనుమానాలు వస్తాయి.ఇంత టెన్షన్ నేను భరించలేను.ముందు వచ్చిన బస్సు ఎక్కితే....రై..రై అని పోతామో...।ఆడుతూ పాడుతూ ఆరు గంటలు లేటుగా చేరుతామో..।మొత్తానికి గమ్యం చేరుతాము కదా! సినిమాల విషయం కూడా అంతే!ముచ్చటగా మూడో రోజే కడ అనే సినిమా ముందరే చూసెయ్యాలి.వంద రోజులు ఆడే సినిమా ఎప్పుడైనా చూడొచ్చు.ఇందులో మా పెద్దక్కయ్య విశ్లేషణ ఇలాగుండేది.ఫ్లాప్ అయిన సినిమా పైన విశ్లేషణలు పుంఖాలు,పుంఖాలు చేసుకోవచ్చు.ఎన్టీవోడు అలా ఎందుకు చేసాడు.సావిత్రికి తగినంత బరువైన పాత్ర పడలేదు.మాటలు,పాటలలో పస లేదు.డైరెక్షన్ మరీ చెండాలం అంటూ!అదే హిట్ సినిమా అయితే ...సింపుల్ గా బాగుంది అనేసి ఊరుకుంటాము. నవల తీసుకుంటే ముందర ముప్పై పేజీల కంటే ఆఖరున ఆరు పేజీలు ముందర చదివేస్తాను.కథ సుఖాంతమా?దుఃఖాంతమా!హీరో హీరోయిన్లు కలుసుకున్నారా?పెళ్ళి చేసుకున్నారా?విలను పరిస్థితి ఏంది?ఇవన్నీ ఆఖరునే కదా తెలిసేది.తరువాత నిదానంగా నవల పూర్తి చేయవచ్చు టెన్షన్ లేకుండా. మన పాత కథలలో కథానాయిక విరహంతో,కళ్ళు కాయలు కాచేలాగ ఎదురు చూస్తుంది అని రాసేవాళ్ళు కదా!నాకయితే ఈ విరహమూ వద్దు,ఆ కళ్ళు కాయలూ కాయనక్కర లేదు.ఆ ఎదురు చూపులూ,బెదురు చూపులూ వద్దు.శుభ్రంగా,తిని పడుకుంటే ఒక పని అయిపోతుంది అనిపించేది.

అలాస్క ఎయిర్ లైన్న్…అందమయిన అనుభూతి

మొన్న వైట్ సాండ్ బీచ్ కి వెళ్ళాము.అక్కడ ఇసుక చాలా ఫైన్ గా ఉంది.పిండిలాగ మెత్తగా ఉంది.నీళ్ళు గ్రీనిష్ బ్లూ గా భలే ప్లెసెంట్ గా ఉన్నాయి.షాలో వాటర్స్ అయి,బ్లూ గ్రీన్ ఆల్గే ఎక్కువగా ఉంటే నీళ్ళు ఆరకంగా కనిపిస్తాయి.సముద్రము లోతు పెరిగే కొద్దీ లైట్ బ్లూ,డీప్ బ్లూ గా కనిపిస్తుంది.సముద్రం ని రత్న గర్భ ఇంటారు కదా!నిన్న నీరెండకు నీరు మెరుస్తూ,అల్లంత దూరం నుంచీ రత్నాల దుప్పటి పరుచుకున్నట్లు మెరిసిపోతూ ఉణ్ణింది. ఇక్కడ గ్రీన్ సాండ్ బీచ్ కూడా ఉందట.మాకు కుదరలేదు.అక్కడకు చేరడం కొంచెం కష్టం అనుకున్నారు. నిన్న మా తిరుగు ప్రయాణం.A-Bays అనే చోట బ్రేక్ఫాస్ట్ చేసాము.నేను వెనీలా ఫ్లేవర్డ్ యోగర్ట్ విత్ బ్లూ బెర్రీస్,స్ట్రా బెర్రీస్ తీసుకున్నాను.వచ్చేటప్పుడు అర్థరాత్రి దిగాము కాబట్టి అర్థం కాలేదు.పగటి పూట చూస్తే ఎయిర్ పోర్ట్ భలే డిఫరెంట్గా కనిపించింది.మొదటి సారి నేను అలాంటి ఎయిర్ పోర్టు చూడడం!అంతా ఓపన్ గా ఉంది.ఏదీ క్లోస్ గా లేదు.బాగేజ్ క్లైమ్,గేట్స్ అన్నీ!ఒక రకంగా చెప్పాలంటే వసారాలు ఉంటాయి కదా పల్లెలలో ఇండ్లలో .జస్ట్ రూఫ్..।నాలుగు తట్లూ తెరిచి ఉంటుంది ప్రతి చోటా.నిజానికి మా గేటు దగ్గరకు వెళ్ళి కూర్చుంటే ఎదురుగా వీథి,వెనకాలే విమానం,ప్రక్కనే విశాలంగా సముద్రమూ కనుపిస్తున్నాయి.అక్కడ నేటివిటీ,లోకల్ టచ్,వెదర్ కండిషన్స్ కి అలా వెరైటీగా కట్టారేమో అనిపించింది. అక్కడ గోడల పైన కూడా ఒక ఫోక్ లోర్ కనిపించింది.ఆ దీవికి ఇద్దరు అక్క చెల్లెళ్ళు వచ్చారట!ఒక అమ్మాయి అక్కడక్కడా నివసించేదానికోసరము మంటలు వేసిందట!కానీ చెల్లెలు ఆ మంటలనన్నిటినీ ఆర్పుతూ వచ్చింది అట!కానీ మొత్తానికి అక్క అక్కడ నివాసం ఏర్పరుచుకుంది.మంటలు ఆరిపోకుండా కాపాడుకుంది. అలాస్క ఎయిర్ లైన్స్ లో ఎక్కాము.ఆ ఎయిర్ హోస్టెస్ లు నన్ను చాలా బాగా చూసుకున్నారు.ఒక రకంగా చెప్పాలంటే పామ్పర్ చేసారు.నన్ను ట్రిప్ బాగా జరిగిందా?ఏమేమి చూసావు?ఏది బాగా నచ్చింది?అని అడిగారు.ఇద్దరు ముగ్గురు ఎయిర్ హోస్టెస్సులు అటు,ఇటూ తిరిగేటప్పుడు నన్ను చూసి నవ్వడము,భుజం పైన తట్టడం చేస్తూ ఉన్నారు.అందులో ఒక ఆమె అయితే వచ్చేసేటప్పుడు హగ్ చేసుకుని,బై చెప్పింది.నాకు చాలా మంచిగా అనిపించింది. నేనూ ముప్పై అయిదు ఏళ్ళపైన సర్వీసు చేసాను.వికటాట్టహాసాలు చేసుంటానేమో కానీ,మందస్మిత...సుస్మిత లాగ ఎప్పుడూ బాంక్ కస్టమర్లను రిసీవ్ చేయలేదు.రెండేళ్ళ క్రితం కూడా Air France airlines లో కూడా ఇలాగే మంచిగా ఉణ్ణారు.

observatory near Mauna Kea

నిన్న Mauna Kea mountain కి వెళ్ళాము.ఆ కొండ పైన చాలా దేశాలు,కొన్ని సంయుక్తంగా observatories పెట్టుకుని ఉన్నారు.NASA ది కూడా ఉంది.పిల్లలు పైదాకా వెళ్ళారు.కానీ నేను విజిటర్స్ సెంటరు దాకానే వెళ్ళాను.పైన ఆక్సిజను లెవల్స్ తక్కువగా ఉంటుంది,ఇబ్బంది అవుతుందేమో అని. ఈ కొండలు ఇక్కడ వారికి చాలా పవిత్రమయినవి.వీరి shrines,burials and other ritual places చాలా ఉన్నాయి.వీరు మనలాగే ప్రకృతిని దేవుడు లాగా పూజిస్తారు.goddess of mist,goddess of snow,goddess of mountains and summit cluster of mountains as God of mountains.ఇక్కడ ఒక సరస్సు ఉంది.గ్లేసియర్ వల్ల పుట్టిందట.swirling lake అని అంటారు కానీ నీరు ప్రశాంతంగానే ఉంటుంది.ఒక గని ఉంది.అది కూడా వీరికి పవిత్రమయిన స్థలమే.అక్కడ పచ్చటి రాయి దొరుకుతుంది.magnesium,ferro/ferric sulphate వల్ల ఫార్మ్ అయినది.radio carbon dating చేస్తే ఒక రాయిని,అది 1429-1480AD అని తేలిందట. పర్వతం పైన అబ్సర్వేటరీ ఉంది.ఆకాశం ప్రశాంతంగా ఉంటే చాలా నక్షత్రాలు కనిపిస్తాయట!

బ్లాక్ సాండ్ బీచ్…కథ..కమామిషు

నిన్న ఇక్కడ ఉండే రైన్ ఫారెస్టుకు వెళ్ళాము.ఆ ప్రకృతి శోభ వివరించలేము.వెదురు బొంగు చెట్లు ఆకాశం అంటుతున్నట్లు ఉంది.ఎన్ని రకాల చెట్లు!ఇంకెన్ని రకాల పూలు...వాగులు,వంకలు...జలపాతాలూ!మనోహరంగా ఉండింది.జలపాతం నీళ్ళు లోయలోకి పడుతున్నాయి.కాబట్టి కింద దాకా వెళ్ళేదారి లేదు.కానీ అంతదాకా వెళ్ళి వచ్చేదానికి నాలుగు వందల మెట్లు ఉన్నాయి. ఆ తరువాత black sand beach కి వెళ్ళాము.మొదటి సారి అలాంటి బీచ్ చూడడం!బీచ్ కొంచెం రాకీగా ఉంది.కానీ సేఫ్ గా కూడా ఉంది.పిల్లలు చాలా సేపు ఆడుకున్నారు.అక్కడ పచ్చ తాబేళ్ళు ఉంటాయట.కానీ మాకు కనిపించలేదు. అక్కడ ఆ ప్రదేశానికి సంబంథించి స్థల పురాణం వాడుకలో ఉంది.అప్పట్లో ఒక పచ్చ తాబేలు కావాలనుకున్నప్పుడు పిల్లవాడు లాగ మార గలిగేది అంట.అలా మారి పిల్లలతో ఆడుకునేది.వాళ్ళు నీళ్ళలో మునిగిపోకుండా కాపాడుతూ ఉండేదట!అది ఉండడం వలన అక్కడి ప్రజలకు తాగునీరు కూడా లభ్యమయ్యేదట!దాని తరువాత...దాని సంతతి కూడా అలానే అక్కడ బిడ్డలను,అక్కడి ప్రజలను కాపాడేవట!ఇప్పటికీ అక్కడ ప్రజలకు ఆ నమ్మకం ఉందట! అది చదివిన తరువాత మన ఊళ్ళలో కూడా కొన్ని కొన్ని నమ్మకాలు,కథలు గుర్తు వచ్చాయి నాకు.మొత్తానికి ఈ హవాయి సందర్శన భలే నచ్చింది నాకు.