డిల్లీలో ప్రదర్శన చేజారిన వేళ

బళ్ళో ఎప్పుడూ ఎగురుతూ,డాన్సులు వేస్తుండేదానిని.ఒక సంవత్సరము నన్ను,p.b.పద్మజను సెలెక్ట్ చేసారు.దేనికి అనుకుంటున్నారు?డిల్లీ లో జరిగే నేషనల్ కల్చరల్ ఈవెంటులో మా స్కూలును రెప్రజెంట్ చేసేదానికి.స్వరజతి నేర్పించారు.దానికి తగిన డ్రెస్సు,నగలు అన్నీ కూడా స్కూలు వాళ్ళే కొన్నారు.భరత నాట్యం...ఇరగ దియ్యాలి డిల్లీలో అని రోజూ ప్రాక్టీసు చేసేవాళ్ళము,స్కూలు అయిపోయిన తరువాత.అన్నీ వైనంగా,అనుకున్నట్లు జరిగితే...।అది జీవితం ఎలా అవుతుంది?సడెన్ గా ఒక రోజు పొద్దున లేచేటప్పటికి కళ్ళు అతుక్కుని పోయి ఉన్నాయి.కళ్ళు తుడుచోబోతే తడి తడిగా,బంకలు బంకలుగా చేతులకు.అమ్మా!అంటూ అమ్మ దగ్గరకు పోయాను.అయ్యో!కళ్ళంతా ఎర్రగా ఉన్నాయి.కళ్ళు రెండూ పుసులు కట్టి ఉన్నాయి అనింది.చిన్నగా వేడి నీళ్ళతో కళ్ళు శుభ్రం చేసింది.ఈ రోజు బడికి వద్దులే తల్లీ.తగ్గిన తరువాత రేపు పోదువులే,అనింది.ఆ ఆగడం ఆగడం పది రోజులు బడికి వెళ్ళలేక పోయాను.ఎందుకంటే నాకు వచ్చింది గ్లకోమా అని చెప్పింది పెద్దక్కయ్య.హాస్పిటలుకు తీసుకెళ్ళి,డాక్టరుకు చూపించి మందులు వాడారు.బాగా సివియర్ గా వచ్చినట్లుంది.పూర్తిగా తగ్గేదానికి రెండు వారాలు పట్టింది.బడికి పోయి చూస్తే,పరిస్థితి అంతా తారు మారు.అన్ని రోజులు బడికి వెళ్ళక పోయేటప్పటికి,నేను ఎప్పుడు వస్తానో వాళ్ళకు తెలియలేదు.ఈ లోపల,ముఖ్యంగా డాన్సు ప్రాక్టీసు పోయింది.డిల్లీ అథారిటీస్ కి కేండిడేట్స్ పేర్లు చెప్పాల్సి రావడం,ట్రైను టికెట్స్ కొనాల్సి రావడం...వాళ్ళు రెండో ఆలోచన లేకుండా నా స్థానంలో రాథనో,సావిత్రినో సెలెక్ట్ చేసేసారు.నేను చాలా బాథ పడ్డాను.కనీసం నెక్స్ట్ ఇయర్ పంపిస్తారు అనుకున్నాను.కానీ కుదర లేదు.మా జూనియర్స్ ని సెలెక్ట్ చేసారు.ఇలా డిల్లీలో నా నాట్య ప్రదర్శన కల కలలాగానే నిలిచిపోయింది.