ఎండా కాలంలో నీటి కష్టాలు

చిన్నప్పుడు అంతా ప్రతి ఇంట్లో బావులు ఉండేవి.మంచి నీళ్ళకు మున్సిపల్ కొళాయిలో నీళ్ళు తెచ్చుకునేవాళ్ళము.ఇంట్లో మంచి నీళ్ళ బావి ఉంటే ఆ అవసరం కూడా లేదు.కానీ ఎండా కాలంలో ఎండలు మండి పోయేవి కదా!బావుల్లో నీళ్ళు ఇంకి పోయేవి.అప్పుడు చాలా కష్టం అయ్యేది బొట్టు బొట్టుకు.అందులో మేము ఏడుగురం...అమ్మ,బాబు,పెద్దక్కయ్య,పెద్దన్నయ్య,చిన్నక్కయ్య,చిన్నన్నయ్య,నేను.ఎన్ని నీళ్ళు కావాలి?పని వాళ్ళు ఉంటే వాళ్ళ చేత బయట నుంచి తెప్పిచ్చేది అమ్మ.వాళ్ళు లేనప్పుడు బాగా కష్టం అయ్యేది.బాబు ఆఫీసు నుంచి వచ్చి,అన్నం తినేవాడు.వెంటనే చేద తీసుకుని,వీథి బావి దగ్గరకు వెళ్ళేవాడు.మిట్ట మధ్యాహ్నం ఎవ్వరూ బావి దగ్గర ఉండరు.మేమంతా బిందెలు,బక్కెట్లు తీసుకెళ్ళేవాళ్ళము.బాబు సర సర అంటూ నీళ్ళు తోడేవాడు.మేము టక టక నీళ్ళ బిందెలు తీసుకెళ్ళి,ఇంట్లో తొట్లకు,అండాలలోకు పోసేవాళ్ళము.పది నిముషాలలో ముప్పై,నలభై బిందెలు నీళ్ళు తోడేవాడు బాబు.ఇంక రెండో రోజు దాకా నిశ్చింత అమ్మకు.అదీ కాకుండా అమ్మ ప్రతి రోజూ వంటిల్లు,అన్నాలు తినే గది కడిగేది.ఇల్లూ వాకిళ్ళు కడుగుకోవడం...పొద్దున ముగ్గు,సాయంత్రం సంధ్య ముగ్గు.ముగ్గు పొద్దున అడ్డ గీతలు,సాయంత్రం నిలువు గీతలు వెయ్యాలి.స్నానాలు,పానాలు,కాళ్ళూ చేతులు కడుగుకునేదానికి,వంటా వార్పులకు,బట్టలు ఉతుక్కునేదానికి..।ఇక లేచి నప్పటినుంచీ నీళ్ళతోటే కదా పని!మా అమ్మకయితే పాపం నీళ్ళలో తిరిగి,తిరిగి కాళ్ళు పాచి పోయేవి.మెట్టెలు దగ్గర వాచి,రాత్రిళ్ళు అంతా నొప్పికి అల్లాడేది.అన్నయ్య వాళ్ళు హాస్పిటలు నుంచి ఏదో ఆయింట్ మెంటు తెచ్చి పూసేవాళ్ళు.వానాకాలంలో అయితే మరీ ఎక్కువ!అట్లనే మళ్ళీ పొద్దున లేచి పని చేసుకునేది ఆ తడిలోనే.ఇంటి బయట,దొడ్లో అంతా మట్టినేల కదా!